Stefan Scholz, czyli Hübner (znany także jako Stollstaffla), był w XVI wieku ważnym i bogatym mieszkańcem Trutnova. Ten rzekomo bardzo zamożny budowniczy wzniósł w Trutnovie kilka ważnych budynków. Dobrze mu się wiodło w interesach. Ludzie plotkowali, że podpisał pakt z diabłem. Nikt jednak nie odważył się powiedzieć złego słowa przeciwko bogatemu Scholzowi.
     Do swojego domu zaprosił kiedyś dwóch gości: popularnego miejskiego księdza, Martina Tabernatora, i miejskiego pisarza. Wino lało się strumieniami, a Scholz sprowokował kłótnię między dwoma gośćmi, która zakończyła się pobiciem szanowanego księdza. Następnie wystąpił do rady miejskiej z oficjalnym żądaniem odwołania go z zajmowanego urzędu. Wkrótce pojawiły się plotki, że ilość wina w beczkach karczmy Scholza tajemniczo rośnie i Scholz sprzedaje je hurtowo. Kiedyś, bez powodu, polecił usunąć podpory łuków w domu, co spowodowało ich zawalenie. Na szczęście nikt nie został ranny. Podobne plotki mnożyły się, aż do momentu, gdy budowniczy Scholz poważnie zachorował.
      Całe miasto odetchnęło z ulgą, gdy Scholz zmarł po krótkiej chorobie. Mimo to rada miejska zorganizowała uroczysty pogrzeb, odpowiadający jego ważnej pozycji w mieście. Pozorny spokój po pogrzebie szybko zamienił się w strach. Niektórzy zeznawali, że spotkali Scholza żywego i zdrowego. Podobno ich uściskał, roześmiał się i opowiedział o swoich młodzieńczych przygodach, kiedy rozmawiał ze złymi duchami, a nawet z diabłem!
      Później zaczął pojawiać się pod postacią konia. Zamówił podkowy u kowala. Kowal skojarzył, kim jest ten człowiek, kiedy podkuwał koniowi *trzecie kopyto*. Scholz natychmiast uciekł, a ludzie zaczęli bać się jeszcze bardziej, ponieważ mówiono, że kowal, gdyby wykuł czwarte kopyto, sam stałby się diabłem.
      Pewnego dnia dzwonnik chciał zadzwonić, ale dzwon milczał. Doniósł księdzu, który, wiedząc o napadach Scholza, natychmiast nakazał dzwonnikowi zadzwonić o północy dnia następnego. Na cmentarzu ksiądz zobaczył, jak umówiona postać zbliża się do wieży i nagle wspina do okna. Ksiądz szybko narysował wokół wieży krąg poświęconą kredą, aby duch nie mógł uciec. Gdy wybiła pierwsza godzina nowego dnia, duch upadł na ziemię. Ksiądz pokropił go wodą święconą, wepchnął do skórzanego worka i wrzucił w krzaki. Ale strach nie opuścił miasta. Długa biała szata pojawiała się co północ na grobie Scholza, a straszliwy wampir zdejmował ją przed nocnymi napadami. Pewnej nocy dzielny dzwonnik podniósł tę szatę i pobiegł do wieży kościelnej tak szybko, jak tylko mógł. Gdy tylko tam dotarł, Scholz ponownie wdrapał się przez okno wieży, dostrzegłszy zamiar dzwonnika. Na szczęście znów wybiła północ i Scholz opadł z sił.

      Scholz uwielbiał nawiedzać tylne drzwi ratusza, które trzeba było wzmocnić krzyżem i zamurować. Jednak każdego ranka drzwi pojawiały się ponownie, a krzyż zawsze znikał.
      Po dwudziestu przerażających tygodniach Scholz został uznany za istotę demoniczną, a rada miejska postanowiła spalić jego ciało. Kat miejski ekshumował zwłoki z grobu na oczach tłumu. Następnie zawlekli ciało na szubienicę, a kat odciął mu głowę. Ku przerażeniu wszystkich obecnych z głowy zaczęła tryskać krew. Krew płynęła również z serca, które kat natychmiast usunął. Wszyscy byli zdumieni, że pięć miesięcy po pogrzebie coś takiego w ogóle było możliwe. Na rozkaz rady miejskiej ciało zostało spalone, a diabelskie najazdy w Trutnovie w końcu ustały.
      Ta dziwna legenda związana jest z budynkiem Starego Ratusza.